Een onwaarschijnlijke ontsnapping tijdens de Tweede Wereldoorlog
In het winterse Italië van 1944 stuitte de 92e Infanteriedivisie, bestaande uit Afro-Amerikaanse soldaten, op twee uitgeputte mannen. Ze beweerden te zijn gevluwd uit een nazi-concentratiekamp en een gevaarlijke tocht te hebben afgelegd door bevroren meren, besneeuwde Apennijnen en afgelegen boerderijen. De één, bleek een slanke blonde Europeaan; de ander, een zwartgelopen Amerikanen met een opgeheven houding. Hun namen waren Reed Edwin Peggram en Gerdh Hauptmann, en hun verhaal werd al gauw een sensatie.
Reed Peggram: een briljante geest met een tragisch verleden
Reed, geboren in Boston in 1914, was een uitzonderlijk talent. Hij studeerde aan de prestigieuze Boston Latin School, excelleerde in literatuur en drama, en behaalde later zowel een bachelor- als een masterdiploma aan Harvard, waar hij tot de eliteieder Phi Beta Kappa behoorde. Zijn academische glorie werd echter overschaduwd door de schemerige afwezigheid van zijn vader, een soldaat die door een gasaanval permanente invaliditeit opliep.
Naast zijn intellectuele gaven beschikte Reed over een opvallende taalkundige gave: hij sprak vloeiend Engels, vier andere talen en had een subtiel Brits accent, wat later voor verwarring zorgde bij journalisten die twijfelden aan zijn nationaliteit.
De band met Gerdh Hauptmann
De vriendschap tussen Reed en de Deense Gerdh werd geboren in een tijd van onnoemelijk gevaar. Na hun ontsnapping uit het kamp deelden zij voedsel, onderdak en de moed om te overleven te midden van dodelijke gevechten en voedseltekorten. Reed verloor zelfs zijn felbegeerde Harvard-diploma, iets waar hij later hartverscheurend over sprak: “Mijn grootste verlies was mijn diploma; ze maken geen duplicaten.” Toch hield hij zijn Phi Beta Kappa-sleutel, een symbool van zijn onvervalste intellect.
Media en publieke reactie
De Afro-Amerikaanse pers, onder leiding van verslaggever Max Johnson, kroop omhoog met prikkelende koppen als “Negro Escapes German Camp in Italy” en “Boy Friends Scorn Bombs, Come Out OK”. Johnson plaatste hun verhaal naast een moderne versie van de Griekse legende van Damon en Pythias, waarbij hij de onbreekbare loyaliteit van de twee vrienden prees. Toch koesterde hij scepsis; het vreemde accent van Reed en zijn bewering over een Harvard-diploma leken hem te plagen.
Erfenis en hernieuwde belangstelling
Na de oorlog verdween Reed uit het publieke oog; een nieuw boek, geschreven door Ethelene Whitmire en uitgegeven door Penguin Random House, brengt zijn verhaal terug in de schijnwerpers. De publicatie belooft een diepgravende verkenning van zijn identiteit als een zwarte, homoseksuele Amerikaan die hij zich in een onherbergzame wereld staande hield door liefde, vriendschap en een onwrikbare wil.
Het verhaal van Reed Peggram herinnert ons eraan dat zelfs in de duisterste uren van de geschiedenis, menselijke verbondenheid en moed kunnen zegevieren over intolerantie en geweld.
Source: https://www.narratively.com/p/the-gay-black-american-who-stared
