Kerstmis in de familie
Voor een kind rond de elf is kerstavond een magisch ritueel. De geur van verse vis, het gedruis van familiesamenkomsten en de belofte van een bezoek van de kerstman vormen een onbreekbare traditie. In een Italiaans‑Canadese familie draait de avond vaak om de Feast of the Seven Fishes, een overvloedig diner met verschillende zeevruchten, waarbij de oudste generaties genieten van de rijkste smaken.
Gina Luongo, een Toronto‑schrijfster die al voor The Globe and Mail en diverse literaire platforms schreef, herinnert zich die avond als een wervelwind van opwinding. Haar ouders hadden de tafel vol voorbereid: pasta, schaal- en schelpdieren, en een bijzonder gerecht – de capitone frito, een in beslag gedoopte paling die meestal alleen de volwassen familieleden durven te proeven.
De onverwachte visite van de paling
Voordat de keuken in volle gang kon gaan, moest Gina eerst de wasruimte in om een dweil en een emmer te pakken. Daar werd ze abrupt geconfronteerd met paniek. Haar oom, Zio Pasquale, kreunde in het Italiaans, en zijn vrouw, Zia Domenica, riep roepend “ferma‑lo!” terwijl water over de vloer kletterde. In de twee wasbakken van de waslijn zwommen vier of vijf lange, glanzende elzen als een zwerm woeste vissen.
De familieprobeerde de zeedieren te vangen met een wasmand, een dweil en zelfs een flinke ruk met de hand. Eén elz, die later door de auteur werd benoemd tot “de glibbe veroordeelde”, ontkwam via de ruimte onder de wasmachine en glipte behendig langs de droger. De sfeer veranderde van feestelijke verwachting naar een chaotische strijd om een ontsnapte zeereus.
Na een gespannen achtervolging, waarbij elke beweging meer schuim en zweten opleverde, viel de elz uiteindelijk tegen de vloer van de wasruimte en werd door de vastberaden hand van een oom gevangen. De “slippery convict” – zoals de jonge Gina het later noemde – was eindelijk onder controle, maar de gebeurtenis had een blijvende impact op de familietraditie.
Na die nacht besloot de familie het gerecht met levende elzen niet meer te serveren. Het was een teken dat de traditie, zo culinair als hij ook was, een einde vond op een onverwacht gladde vloer. Het verhaal, gepresenteerd als een flash‑essay tijdens een 2025 Memoir Prize‑feest, won de contest en werd later gepubliceerd op Narratively, waar het lezers zowel deed lachen als nadenken over de fragiele grens tussen feest en chaos.
De humoristische toon van het essay wordt versterkt door het contrast tussen een kinderlijke verwachting van een magische kerst en de ruwe realiteit van een onbekende zeedier dat zich een weg baant door huishoudelijke apparatuur. Het vertelt ons dat zelfs de meest gekoesterde rituelen kunnen worden verstoord door een enkel moment van onvoorspelbaarheid.
Voor schrijvers die graag hun eigen gekke wateravontuur willen delen, blijft de flash‑essaywedstrijd van Narratively een uitstekende kans om hun humor en creativiteit te tonen.
Source: https://www.narratively.com/p/the-slippery-convict-had-us-sweating
